Rabat, Marokko 25/09/2015

De afgelopen weken is de zomer voor ons definitief begonnen. We hebben de zwembroeken, bikini’s en het snorkelgerief uit de onderste kasten gehaald. De temperatuur van het zeewater blijft nog steeds aan de frisse kant (zo’n 18 à 20 graden) maar de kinderen vinden het fantastisch. Strand, zon en zee is voor hen puur genieten. Ze hebben zelfs al een eerste snorkelinitiatie gekregen van papa en mama. Papa in een surfpak met lange armen en benen; mama en kids korte mouwen en pijpen 😉 Het water was vrij onhelder maar toch konden we, tot grote vreugde van de kinderen, een paar visjes zien. Na een halfuurtje in het water te hebben gedobberd, hielden we het voor bekeken en keerden we terug naar de boot om een warme douche te nemen en op te warmen. De kinderen hebben de smaak te pakken en kunnen niet wachten tot we in warmer en helderder water vertoeven met massa’s kleurrijke visjes want dat hebben we ze beloofd!

Het ankeren werd de voorbije periode ook grondig uitgetest. Geen gedoe met fenders en lijnen bij het aankomen, geen gestress om deftig in en uit de box te varen. Gewoon het anker laten vallen en klaar is kees. Nog even in het achteruit om te checken of het goed vastligt en voilà.

In Cascais, dicht bij Lissabon, lagen we perfect. Prachtig uitzicht, dicht bij het strand en ook wel wat beschut tegen de deining die vanuit de oceaan kwam. We bleven dan ook verschillende dagen liggen en namen van hieruit de trein om Lissabon te verkennen. Een levendige stad met een geweldige overdekte mercado om de fijne Portugese keuken te proeven, gezellige straatjes om door te slenteren en authentieke trammetjes om de hellingen te trotseren indien de beentjes het even laten afweten. Deze keer lieten we de steps gelukkig thuis! In Cascais genieten we van het strand, van een zwembad aan de rand van de oceaan en vangt Mauro vanuit zijn hangmat op het dek een vis! Wie doet hem dit na?

Vanuit Cascais gaan we verder richting Algarve. We vertrekken ’s morgens vroeg met weinig wind maar wanneer er tegen 11u een goede wind komt opsteken, beslissen we verder te zeilen tot Sagres, gelegen net naast Cabo de Vicente, het zuidwestelijke puntje van Europa. Tegen zonsondergang valt de wind toch weg en dient de motor jammer genoeg weer bijgezet te worden. Wanneer we ’s nachts vrij veel fosfor in het water zien, neemt Joris de zaklamp om toch eens in het water te schijnen. Tot onze grote verbazing zien we, zo ver we kunnen kijken, honderden visjes opspringen uit het water (vermoedelijk sardienen). Spectaculair om te zien. Joris gooit snel zijn vislijn uit maar tevergeefs! Hadden we nu maar een groot sleepnet dan hadden we genoeg vis kunnen vangen voor de rest van de maand 🙂 30 mijl voor we aan Cabo de Vicente zijn, kunnen we de vuurtoren al duidelijk zien. Tegen 3.30u (na 20u onderweg geweest te zijn) laten we moe en voldaan ons anker vallen voor de baai van Sagres, benieuwd naar het uitzicht dat we ’s morgens zullen hebben.

En we worden beloond voor ons doorzettingsvermogen. ’s Morgens hebben we een fantastisch zicht. We ontwaken in een mooie baai tussen hoge rotsen voor een zandstrand met langs opzij zicht op een groot fort. Omdat we al enige tijd aan het ankeren zijn, geraakt onze watertank leeg en gaan we even in de vissershaven naast Sagres de watertank opvullen. Althans, dat hadden we gedacht want er blijkt, in tegenstelling tot wat de ‘pilot’boeken aangeven, geen kraantje te zijn en op zaterdag is alles ook gesloten. Dan maar bidons vullen aan het kraantje van het toilet en overgieten in de watertank. Een klus die toch wel eventjes heeft geduurd. Na een 12-tal bidons van 20 liter te hebben gevuld en overgeheveld, zit onze fitness van de dag erop en gaan we terug ankeren voor Sagres. Ondertussen zijn er nog een paar boten dit paradijselijke plekje komen opzoeken en liggen we gezellig met z’n zessen in de baai. We blijven nog een paar nachten liggen, ook al het rolt de boot ’s nachts behoorlijk. We gaan gezellig lunchen aan het strand, ontmoeten een Nederlands koppel dat ook via Marokko op weg is naar de Caraïben (spijtig genoeg zonder kinderen), zien hoe een paar fransmannen na het snorkelen met harpoen een pijlstaartrog en nog wat andere vissen als avondeten zullen verorberen, maken een zandkasteel op het strand, bezoeken het fort, …

Een paar dagen later zijn we echt toe aan een rustige plek om te slapen, een lange warme douche en een wasmachine. Na een korte trip komen we aan in de chique haven van Lagos waar we één nacht blijven liggen om vervolgens in de late namiddag door te varen naar Alvor, een klein vissersdorpje aan een soort lagune met ondiepe stukken. Spannend! We volgen de boeien en zijn vervolgens aangewezen op de kaart en onze dieptemeter. We zien gelukkig niet minder dan 2.9m op onze dieptemeter verschijnen en kunnen terug op een idyllische plaats voor anker gaan. De volgende dag gaan we een wandeling maken in het natuurreservaat en zien we veel steltvogels die op de drooggevallen zandbanken hun buikjes komen rond eten. Ook op deze magische plek blijven verschillende boten langere tijd ankeren.

Niets moet, alles mag maar omdat we uiteindelijk toch maar 1 jaar weg zijn, moeten we keuzes maken en trekken we verder, of beter gezegd, varen we verder. Portimao is onze volgende bestemming. Ook hier gaan we beschermd achter een grote golfbreker voor anker op de rivier. Maar de talrijke vissersboten die ’s avonds laat en ’s morgens vroeg voorbij vliegen, veroorzaken grote golven die de boot af en toe flink door elkaar laten schudden. Gelukkig is dit maar van korte duur en varen ze ’s nachts niet uit! Ook hier is het strand de hoofdattractie van de kinderen. Luna ontmoet eindelijk 2 meisjes die ‘haar taal’ spreken en de pret kan niet op. Ze geniet volop van het samenspelen terwijl Mauro vastberaden op zijn surfboard probeert recht te staan.

Ondertussen hebben we het Europese continent verlaten. Gisteren zijn we tegen middernacht aangekomen in Rabat na zo’n 40u te hebben gezeild. De koers was niet optimaal en de wind liet ons de tweede dag wat in de steek maar we hebben wel 2 super lekkere vissen gevangen en nog eens gezelschap gehad van de dolfijnen. Tegen 22u30 riepen we de jachthaven van Rabat op en werden we hartelijk ontvangen door de marina Bouregreg. Via een loodsboot werden we door de rivierbedding naar de jachthaven geloodst. Iedereen was super vriendelijk en we werden warm onthaald. Ondanks onze late aankomst en slapende kinderen werden alle formaliteiten nog ’s avonds afgehandeld. De boot werd gecontroleerd door de douane, politie en drugsbrigade en in onze reispas kregen we onze eerste stempel.

Vandaag bleek het ‘Offerfeest’ te zijn en konden we al direct de sfeer ‘opsnuiven’ van een ander continent. Overal werden er schapen geslacht en konden we in Sale, een voorstad van Rabat vlakbij de jachthaven, schapenvachten en overblijfselen van schapen op straat zien en ruiken. De kinderen waren alvast onder de indruk!

 

Leuke weetjes:

School Luna:

gebeurt meestal in de voormiddag, tenzij we zeilen en wiebelkoers hebben (want anders wordt de juf zeeziek, de leerling daarentegen niet 🙂 School is niet noodzakelijk enkel van maandag tot vrijdag, kan ook in het weekend want er valt altijd wel eens een voormiddag weg door het zeilen.

School Mauro:

Ook in de voormiddag; meestal door meester papa. Gaande van visles, kookles tot reken- en schrijfles.

Zeeziekte bij wiebelkoers:

Luna voelt zich meestal prima en is altijd in de weer (tekenen, knutselen, …) maar zegt ook vaak zich te vervelen. Dan moeten mama en papa inventief zijn en een spelletje/bezigheid verzinnen. Ook Mauro kan reeds bij een wiebelkoers een hele film uitkijken vooraan in de punt van de boot. Papa kan een hele maaltijd koken, inclusief de afwas doen. Mama kan naar het toilet en dient dan dringend terug aan dek te komen 🙂

Eten aan boord:

Meestal koken we zelf; af en toe gaan we ook iets eten. Luna eet dan vooral frietjes of vis, Mauro meestal frietjes of pizza. Mama en papa genieten dan van de lokale gerechten. Als de kinderen mogen kiezen, stemmen ze voor wortelpuree met worst of een ander typisch Belgisch gerecht 🙂 Vanuit Portugal hebben we een voorraadje hesp en bistro-achtige worst ingeslagen voor bij de bookes. Kaas hopen we hier te vinden 🙂