Povoa de Varzim 01/09/2015

Vandaag is het 1 september en is de school terug begonnen. Voor de meesten onder ons toch.
Voor Luna en Mauro is de school enkele weken geleden al stilletjes aan terug tot leven gekomen… om af en toe ook een snipperdag te kunnen nemen. Vandaag stond er een uitstap naar Porto op het programma waarbij Luna leerde dat de grote metalen brug over de Douro rivier, Ponte Dom Luis I, werd gebouwd door een Belgisch ingenieur die oud-medewerker was van meneer Eiffel (die in Parijs de Eiffeltoren bouwde). Verder leerden we dat Portugese frietjes (batatas) eigenlijk chipkes zijn. Als lunch aten we dan ook een bord ‘chipkes’ met een hamburger. Mauro vond dit geweldig en grappig maar kreeg zijn berg Portugese frietjes uiteindelijk toch niet allemaal op.

Verder gingen we ook een kijkje nemen in een fantastische boekenwinkel met de zotste trappen van Portugal. In het midden van de boekhandel Lello e Irmão kan je de meest extravagante trap van Portugal bewonderen. Volledig uit hout gemaakt in de vorm van een grote acht met een dubbele winding. ‘Hij doet denken aan de trappen van de schepen waarmee de grote ontdekkingen werden gedaan’ staat er in onze reisgids vermeld. De kinderen vonden hem in ieder geval schitterend. En ook de rest van de winkel, die deed denken aan rijk gevulde kasteelbibliotheek of de studeerkamer van een prins-zeevaarder viel hard in de smaak. Luna kon maar niet geloven dat ze hier geen Nederlandstalige kinderboeken hadden ondanks het feit dat de boekenstapels tot aan het plafond rijkten! Dan maar het salon uittesten :-)Maar sedert onze laatste update hebben we ook nog wel wat watertjes doorzwommen of moet ik zeggen windknopen getrotseerd. Voor anker liggen bij gemiddeld 34 knopen (zo’n 7 beaufort) met pieken tot 41 of zelfs 51 knopen bleken niet zo evident. Zeker niet als je dan nog uitgebreid wil gaan koken en eten. Het leek alsof we ter plaatse aan het varen waren en de boot werd af en toe serieus scheef geblazen. Spannend was het in ieder geval wel. Zal ons anker het houden of gaan we beginnen slepen? Moeten we nog een tweede anker uitgooien? Ons Roccna-anker heeft echter wel bewezen zeer betrouwbaar te zijn (tot nog toe, hout vasthouden). Pilot-books daarentegen minder.
Toen we aan de Islas Cíes in een meer beschutte baai voor anker wilden gaan liggen bij vrij veel wind en met ons bijbootje op het strand aankwamen, bleken we al snel terug teruggefloten te worden door de beheerders van het nationale park. Er mocht slechts op een 3-tal plaatsen geankerd worden terwijl de boeken aangaven dat je voor dit strandje mocht ankeren. Joris besloot de boot in zijn eentje te verleggen, wat achteraf gezien niet zo’n goed idee bleek te zijn. De vrij sterke wind was nog toegenomen en er waren wel wat golven. De kapitein besloot zijn schip niet achter te laten. Hij bleef aan boord en lag een paar uur te schommelen op de Sailaway terwijl ik samen met de kinderen bij hevige wind een mooie wandeling maakte met postkaartuitzichten. Toen Joris ons nadien met het bijbootje al roeiend op het strand kwam ophalen, viel de regen ook nog eens met bakken uit de hemel terwijl de wind Joris probeerde te overtroeven. Maar Joris bracht vrouw en kinderen al roeiend veilig aan boord bij zo’n 6 beaufort. Mijn superman!!! Al heeft hij er wel een pijnlijke rechterborstkas aan over gehouden 🙂 Uiteindelijk zijn we na een paar uur samen slingeren en het uitkijken van ‘Río’ toch vertrokken naar de haven van Baiona. Na een korte en minder heftige trip dan verwacht, kwamen we voldaan aan in Baiona. Zalig om eindelijk nog eens stil te liggen!  In Baiona kregen we uiteindelijk een beetje van alles over ons heen. Slecht weer en mooi weer,  zwemmen in een binnenzwembad en in het water duiken achter de boot (al is 20 graden nog wat frisjes), strandje doen, boeiende wandeling rond het kasteel, …
Bij de zeiltocht van Baiona (Spanje) naar Porto (Portugal) kwamen we terecht in ‘niemandsland’, mist, mist en nog eens mist! Op de AIS en radar zijn andere boten te zien maar je ziet niks en je oriëntatiegevoel laat het volledig afweten. Je ziet geen land maar ook het water dat je kan zien is beperkt. Toch komen de dolfijnen tijdens eens iets helderder moment ‘dag’ zeggen. De kinderen zijn terug door het dolle heen en ook mama en papa zijn super enthousiast. Het is altijd een beetje feest als de dolfijnen op bezoek komen. Zalig om ze met de boeg te zien spelen. Bij het achteraf bekijken van de foto’s blijkt er zelfs op enige afstand een babydolfijntje bij te zijn. Subliem! Dan gaat het gordijn terug dicht en spelen we een erg toepasselijk gezelschapsspelletje namelijk ‘Mens erger je niet’. Tijdens het eventjes opkijken van mijn spel zie ik plots een zwarte vin boven water komen op enige afstand van de boot. Heb ik dat goed gezien? Het leek wel een vin van een Minky Whale. Wanneer hij of zij enige tijd later nog even opduikt, weet ik het zeker. Onze eerste keer ‘walvis gezien’ is binnen. Joepie! Na 10 uur in de mist en op motor te hebben gevaren, houden we het voor bekeken. We skippen Porto en varen een iets vroegere haven binnen met name Póvoa de Varzim. Porto blijkt met de metro zelfs makkelijk bereikbaar vanuit deze haven en er is een wasmachine en droogkast! De dag nadien kan de berg vuile was eindelijk weggewerkt worden!