Oversteek Golf van Biskaje 11/08/2015

De voorspellingen leken goed. Perfect om de oversteek te maken. Niet te veel swell (golfvorming), een goede wind en geen neerslag. Vrijdag 9 augustus om 9u was het dan eindelijk zover en gooiden we de touwen los in Camaret, vol spanning over wat dit nieuw avontuur ons zou brengen. Al snel werd duidelijk dat de weerman precies nogal optimistisch was geweest over de gevormde golven van de afgelopen dagen. De voorspelde ‘swell’ van 2 tot 3 m bleken toch eerder richting 4 á 5 m uit te gaan. Ook het zonnetje hebben we de eerste dag niet echt gezien, veel wolken en af en toe zelfs wat regen. De Sailaway beukte zich een weg door de golven. Op en neer slaand bij 4 tot 5 beaufort wind, kwamen we langzaam aan steeds dichter bij onze bestemming. We gingen tegen een goed tempo vooruit maar echt aangenaam was het niet. Toen we plots in de late namiddag een vin de boot voorbij zagen glijden en nadien getrakteerd werden op een 2 uur durende dolfijnenshow, werd dit plots de beste dag van onze trip. Dolfijnen speelden met de boeg, sprongen op uit het water en leken een race te houden met de Sailaway. De kinderen waren door het dolle heen en konden er geen genoeg van krijgen. Mauro bleef aan de reeling staan zingen ‘dol-fij-ij-ntje, dol-fij-ij-ntje’ tot zijn stem er bijna schor van werd! Ook Luna was super opgewonden en bleef kijken ook al had ze het ijskoud door het opspattend water. Wat een spektakel! Op de boeg staand, kon ik de dolfijnen bijna letterlijk aanraken bij het op en neer klieven door het water. Wat een onbeschrijfelijk gevoel! Dit maakte alles goed. Ook ’s avonds, werd ik tijdens mijn eerste shift van de wacht nog eens vergezeld door een paar dolfijnen. Onder een prachtige sterrenhemel lichtten de dolfijnen op in fosfor bij elke sprong die ze namen. Waw, ik leek wel mee te doen in een documentaire van National Geographic!

De sterrenhemel was onbeschrijfelijk mooi en de melkweg heel duidelijk te zien boven de dobberende mast en de grote plas water! Een beetje maneschijn erbij maakte het tafereel compleet.

’s Nachts was de wind afgenomen en werd er geswitcht tussen zeilen en op motor varen. Het slapen was dan ook rampzalig. Bijna geen oog dicht gedaan door het continue over en weer geloop op het dek, het ronken van de motor en het slingeren van de boot. De tweede nacht hadden we door dat slapen op zo’n tocht het best gebeurd op de zetel met de slingerzeiltjes eraan om er niet uit te rollen.

De 2 volgende dagen was er afwisselend meer en minder wind en was de golfvorming ook afgenomen. Een aantal zaken waren ondertussen duidelijk. Kok spelen tijdens zo’n oversteek is niet aan mij besteed maar gelukkig blijft mijn kapitein overeind ook al protesteert zijn maag. Naar het toilet gaan blijft telkens opnieuw een wonderlijke ervaring. Mijn bewust beperkte inname van vloeistoffen en weinig eten met lange tanden in combinatie met slaapgebrek deden mij wat de das om. Tegen de derde dag had ik het gevoel geen kracht meer te hebben en voelde ik mij de hele dag eerder misselijk en uitgeput ook al viel de zee en wind heel goed mee. Joris daarentegen was tegen dag 3 totaal ingeslingerd en maakte de 3e morgen zelfs spek met eitjes als ontbijt klaar tot grote vreugde van Luna en Mauro.

De genaker werd ook bovengehaald toen we voor een ruime tot halve koers gingen varen met beperkte wind. Een reusachtig groot blauw-rood zeil dat al ettelijke jaren zijn dienst had bewezen. Ook zij (een boot is vrouwelijk dus haar accessoires ook zou ik zo denken) had, denk ik, last van dehydratatie want net op het moment dat Joris en ik aan het discussiëren waren wanneer dit zeil eraf te halen ( voor of na het eten), geeft zij er met een luide scheur de brui aan. De wind lijkt geamuseerd en beslist ook mee te doen. Het bovenste deel van het zeil scheurt er helemaal af en laat zich elegant neerglijden in het water. De knoop was doorgehakt. De genua werd er voor het eten terug opgezet!

We deden de oversteek samen met twee andere boten She Twins en Wet Dream. Het gaf een veilig gevoel te weten dat er steeds nog andere boten in de nabije omgeving waren. Overdag verdwenen de boten geregeld achter een hoge berg water en ’s nachts kon je vaak nog net de navigatielichtjes zien maar we zagen elkaar op de AIS en hielden geregeld contact via de marifoon.

Tegen de avond kwamen we veilig en wel aan in Viviero. Het was een fantastische ervaring en het begin van nog veel meer …