Mindelo, Kaapverdië 24/11/2015

Als laatste tussenstop op de Canarische eilanden, zeilden we van Tenerife naar La Gomera. Een zalige dagtrip waarbij we het genoegen hadden de grienden (zo heten de short finned pilot whales in het Nederlands) van dichtbij te mogen aanschouwen naast en voor de boot. Indrukwekkend om die fantastische dieren in hun natuurlijke habitat te mogen bewonderen. En er bleek ook terug een baby-griendje van de partij te zijn. So cute!
En alsof dat nog niet genoeg was, ving Joris ook nog een ferme tonijn een aantal mijl voor we de charmante haven van San Sebastian binnenvaarden. Een paar uur later kregen zowel wij als onze Franse buurman een uiterst verse tonijnsteak op ons bord! ‘Mmmm, overheerlijk’ zei Mauro!
La Gomera bleek een klein, relaxt eiland te zijn. Reeds meer dan 2 miljoen jaar geen vulkanische activiteit meer waardoor er zich diepe kloven en spectaculaire rotsformaties hebben kunnen vormen door erosie. Het eiland is dan ook opvallend groener dan Lanzarote en Tenerife. We huurden een auto om het eiland te verkennen en maakte enkele korte wandelingen om optimaal te genieten van de talrijke mooie uitzichtpunten. Mauro legde zijn focus op diertjes en stokken, Luna was telkens opnieuw in de wolken over de adembenemende uitzichten die we voorgeschoteld kregen!
Ook het artisanale marktje in San Sebastian en de kleine straatjes om in rond te slenteren konden ons wel bekoren. Luna genoot intens van alle creativiteit en mooie kunstwerkjes die tentoon gesteld werden.

Op zondag 15 november was het dan eindelijk zover. ’s Morgens namen we rustig de tijd om het weer nog eens binnen te halen en nog een paar laatste inkopen te doen. Het was ten slotte zondag. De voorspellingen bleken nog steeds hetzelfde te zijn als de afgelopen dagen en waren gunstig: 15 tot 20 knopen wind uit de goede richting en golven tot maximaal 2m. Ideaal om onze tocht naar het zuiden in te zetten. Zo’n 800 mijl hadden we voor de boeg.
Tegen 15 u gooiden we de landvasten los in San Sebastian  – La Gomera en werden we, op de valreep, uitgewuifd door An en Ivan van de Vaguebond die net waren aangekomen.

Onze tocht begon rustig. Eens voorbij La Gomera kwam er wat wind opsteken en konden de zeilen uitgehaald worden (en dienden ze 7 dagen op een rij niet meer ingerold te worden).
Uiteindelijk hebben we 6 volle dagen gezeild om de haven van Mindelo in Kaap Verdië te bereiken.
De wind bleek alleen iets krachtiger te zijn dan voorspeld. Vanaf de tweede nacht wakkerde de wind aan en ging deze niet meer onder de 5 à 6 beaufort en kregen we ook golven tot een (dikke) 4 meter achter ons aan. Ruw geschat natuurlijk want af en toe zat er ook een bangelijk hoge golf bij die in mijn en Luna haar beleving toch net iets hoger leek. Zeker wanneer deze schuin vanachter op de boot leek af te komen door de ruime koers die we aan het varen waren. We schommelden van links naar rechts gedurende 4 dagen en 4 nachten. De kinderen hadden er weinig last van. Ze speelden spelletjes, kleurden en knutselden binnen terwijl de boot door het water gleed. Alleen het slapen in eigen bed was minder evident maar op de zetel in de living met slingerzeiltjes lukte dit prima. En papa en mama? Die hielden om beurten de wacht en sliepen overal zo’n beetje. Eigen bed rolde te hard, in de punt ook. Op kussens onder tafel in de living viel nog mee maar veel geklots van het water. Dan maar in de kuip met een zacht dekentje. Na een paar dagen vervaagden de omgevingsgeluiden van een door het water glijdende boot en sliepen we overal. Waarschijnlijk had de factor vermoeidheid hier ook wel wat mee te maken 😉 Tijdens de wacht om het kwartier gewekt worden, begon op den duur zijn tol te eisen.

Ook koken is een hele uitdaging tijdens zo’n rollende tocht maar chef Joris heeft dit weer fantastisch klaar gespeeld. Zo’n oversteek is voor mij de ideale periode om mij te laten bedienen. Mijn lichaam heeft immers een trager adaptatievermogen dan dat van mijn echtgenoot of kinderen dus koken, afwassen en andere huishoudelijke en moederlijke taken worden dan even van mij overgenomen 🙂

We hebben ook weer verscheidene natuurfenomenen mogen bewonderen tijdens deze 6-daagse. De kinderen konden geen genoeg krijgen van de vliegende vissen. Het was ook echt geweldig om te zien hoe die vissen uit de kabbelende golven omhoog springen en drie keer het water raken alvorens zo’n 50m verder terug in het water te verdwijnen. Spektakel alom! En zeker toen we de laatste morgen een paar dode vliegende vissen aantroffen op het dek en zelfs één in de kuip. Deze laatste had waarschijnlijk een hele nacht aan het voeteinde van ons zacht dekentje mee de wacht gehouden! Mauro vond dit subliem: een vliegende vis zo groot als ‘een maatje’ die een hele nacht aan de voeten van mama en papa had liggen stinken!

Een paar uur voor we ‘land in zicht’ konden roepen, werden we ook verwelkomd door dolfijnen die nog eens met ons ( met onze boeg) kwamen spelen en ook allerlei kunstjes deden. Tot grote vreugde van de hele bemanning en vooral de allerjongsten onder hen. Dolfijnen die uit de golven omhoog sprongen om vervolgens terug recht naar beneden te duiken, hadden we nog niet echt gezien. Ze hadden er duidelijk zin in en vonden de golven zeer amusant. Wij waren ook allemaal content met hun show 😉

Oversteken van de Canarische eilanden naar Kaap Verdië, het was een hele ervaring en een voorproefje op de ‘echte’ oversteek van de Atlantische oceaan. Het grootste deel van de tijd hadden we 4000m water onder ons, geen ontvangst met GSM of marifoon en zagen ook meerdere dagen achtereen geen enkele andere boot. Alleen maar water, water, water…
De crew heeft ervan genoten. De ene dag al wat meer dan de andere en de ene persoon ook al wat meer dan de andere. Er waren moeilijke momenten bij maar ook vooral onvergetelijke momenten die in mijn geheugen gegrifd staan. Luna, onze supergirl, vond de tocht leuk maar lang maar wou gerust nog een paar weken doorgaan. Mama en Mauro wilden toch graag even terug de voeten op aarde houden.
Ondertussen bereiden we ons nu voor op de nieuwe uitdaging. Hopelijk even vlot en met iets minder stevige wind! Suriname, here we come! Het plan is om tegen 1 december te vertrekken. We houden jullie op de hoogte!

5 thoughts on “Mindelo, Kaapverdië 24/11/2015

  1. Liefste Sailaway bemanning,

    Wat leuk het wederVAREN te lezen, jullie hadden al heel wat verteld, maar zo een mooie bloemlezing is een kunstje Dominique. Blij dat jullie er zo van kunnen genieten. Zat ik in die schuit, werd mijn verslag een bloempottenlezing vrees ik. We zijn al veel aan zee geweest, en telkens als ik buiten kijk maak ik de bedenking………….” in mijn geval”
    4000 meter diep, jullie weten, ik moet nog juist de grond voelen.
    Vol spanning wacht ik jullie in Suriname terug te zien. Indien wij eerst zijn , staan we op de kade “zie ik de lichtjes van de Sailaway” te zingen tegen dat de boot verschijnt.
    Eindelijk hebben we een winkel gevonden met een grote reclame buiten van Schneider, ze hadden alleen geen vullingen. We zoeken voort.
    Mauro, zoek daar op dat eiland maar eens enkele speciale schelpjes voor Bauke, dan heeft ze ook een beetje avontuurschelpjes. Luna, breinaalden heb ik al klaar liggen, nu nog wat wol. Heb je een voorkeur van kleur?
    Genieten, ’t is het moment! dikke kussen, oma & Opa

  2. Lieve familie
    Wat een belevenis ! wat een natuur ! wat een avontuur !
    Heerlijk en spannend om het te lezen. Leuk om alle foto’s te bekijken en ons in te leven in jullie ongelooflijke wereld en zee.
    Ik heb even op Google Maps gekeken : wat een grote zee hebben jullie over te steken. Hiervoor wensen we jullie goede vaart en alle geluk.
    Het doet ook deugd te zien hoe goed het jullie stellen. Steeds blije lachende gezichten. Luna met haar mooie blonde staartjes. Mauro die groot wordt.
    Van de minder leuke momenten of stress zullen jullie geen foto’s sturen. We weten dat ze er zijn en we wensen jullie het allerbeste. Niets dan goed.
    En kijken al uit naar een volgend verslag. In een prachtige levendige stijl geschreven. Heel aangenaam, Dominique !!!
    Een goede vaart-zoen.
    Jenny

  3. Hey Domi en co,

    Zalig om te lezen weeral. Ik blijf jullie grote avontuur toch best spannend vinden en kijk telkens uit naar een update.
    Blijf er vooral van genieten, de herinneringen zijn voor het leven. Mauro en Luna gaan volgend jaar heel veel te vertellen hebben op school.
    Ik ben blij dat jullie 1e lange zeilweek toch redelijk goed is meegevallen en ik duim de komende 3wkn voor een vlotte overtocht. Weet dat we hier heel veel aan jullie denken en dat we je missen.
    Dikke kus
    Elke

  4. Ik volg het niet op de voet, wel met plezier! Hoedje af voor de hele bemanning en bevrouwing.

  5. Succes! Ik duim voor jullie en wacht vol spanning op een seintje.

Comments are closed.