Genieten in Grenada

Van Tobago naar Grenada, een goede 75 mijl varen. Met stevige wind, een nachtje doorvaren en we zijn er. En zo was het ook, maar eerst uitklaren in Scarborough, de hoofdstad van Tobago. Stempels in onze pas krijgen was piece of cake maar customs kon het weer niet laten om hun kas te spijzen. Om 11.20u bleek het toch toevallig al lunchpauze te zijn en voor het verwerken van de documenten diende er extra betaald te worden. Aangezien onze TTdollars (Trinidad Tobago dollars) op waren diende Joris eerst naar de ATM te gaan en vervolgens zijn we zonder uitklaringspapier vertrokken. We zien wel wat Grenada brengt. Gezien alles nog op papier en met kopieerpapiertjes moest worden ingevuld, zullen ze niet de moeite doen om met Grenada contact op te nemen. En indien wel dan hebben ze tenminste nog gewerkt voor hun centen …

Ondertussen hoorden we van September Blue dat ze bericht hadden gekregen dat er in de maand december en januari reeds 2 zeilboten die de oversteek maakten van Trinidad naar Grenada door piraten van Venezuela werden overvallen. We beslisten dan ook samen te blijven tijdens de oversteek, geregeld radiocontact te hebben en, zoals door de politie werd geadviseerd, zonder navigatieverlichting en AIS over te steken. We verstopten ook een aantal spullen zoals onze dure camera en beste laptop met zeekaarten. Je weet maar nooit. Het is geen aangenaam gevoel om zo te moeten vertrekken. We lichten ons anker op om 16u, zien nog veel dolfijnen, vangen een mahi mahi en een paar uur later is het volledig donker. Gelukkig voor ons staat er een stevige wind en zijn er ook wel wat golven. We starten onze overtocht ook vanuit Tobago en dus zijn we minder zichtbaar vanaf de Venezolaanse kust. Na een aantal uur besluiten we toch ons ankerlicht aan te steken want er blijkt wel wat vrachtverkeer te zijn en ondertussen zijn we al ettelijke mijlen verwijderd van de kust. Om het uur wisselen we van wacht en houden we de boten in onze buurt nauwgezet in het oog. Om de 2 uur wisselen we ook nieuws uit met de September Blue. Het gaat goed vooruit. We halen 7 à 8 knopen qua snelheid en tegen 4 uur ‘s morgens laten we ons anker zakken in Prickly Bay van Grenada. Er liggen massa’s sterretjes (ankerlichtjes) in de baai maar ook een heleboel boten hebben helemaal geen verlichting aan. Eigenlijk best gevaarlijk. Gelukkig liggen we snel vast en kunnen we nog een lekker dutje doen voor de zon opkomt. Ik voel me opgelucht dat we er zijn en val direct in slaap.

Prickly Bay blijkt een grote, beschutte baai omgeven door mooie huizen en een aangenaam strandje. Er is ook een kleine marina met een leuke bar. Een plek om even te blijven hangen. We leren via September Blue nog een paar andere Duitse boten met kids kennen en worden de volgende dag mee uitgenodigd om op het strand te BBQ-en. Het wordt super gezellig. Iedereen heeft zijn BBQ van ‘dek’ gehaald, slaatjes gemaakt, cake gebakken, … en de kids amuseren zich kostelijk terwijl de papa’s en mama’s genieten een fris pintje of een heerlijk glaasje wijn. Dit is het echte Caraïbische gevoel! De dagen erna doen we nog eens de was, halen we boodschappen en genieten we gewoon van het strandje en de paradijselijke omgeving waarin we ons bevinden, samen met een 100-tal andere boten die verspreid in de baai voor anker liggen 🙂

Grenada heeft ook veel meer te bieden. We boeken een gids en een taxi om het eiland te verkennen en we krijgen een uiterst interessante rondleiding van een ervaren, enthousiaste gids die van kinderen houdt.
We delen de taxi met de September Blue en zeiljacht de SIF, een sympathiek Deens koppel met 3 dochters tussen 9 en 14 jaar. Onze gids stopt verschillende keren langs de kant van de weg om ons vruchten te tonen en te laten proeven. We nemen een verfrissende duik aan de Annandale waterval waar Mauro voor het eerst vanop hoogte in het water duikt en nadien zo fier als een gieter is dat hij dit heeft gedurfd :-)!
Onderweg krijgen we ook heel wat geschiedenis van Grenada mee. In 2004 heeft orkaan Ivan lelijk huis gehouden in Grenada en werd 85% van de huizen beschadigd. Vooral de daken werden weggeblazen. Bijna alle huizen hebben dan ook een nieuw dak en vele huizen werden opnieuw geschilderd. Hierdoor komen de meeste huizen fris en verzorgd over. Verder bezoeken we ook een nootmuskaat fabriek, een rum distillery en een chocoladefabriek. De kinderen zien met welke machines de cacao omgetoverd wordt tot organische donkere chocolade en genieten vooral van de degustatie. Zelfs midden op een Caraïbisch eiland gebruiken ze zonne-energie om hun kleine onderneming draaiende te houden. Op de verpakking van de chocolade staat dan ook te lezen ‘Nestled in the lush Caribbean rain-forest, our organic farms bear beans world famous for their rich, complex flavour. Solar energy powers our factory in the bright Carribean sun’. Je zou voor minder zin krijgen in een lekker stukje chocolade. En lekker is ze zeker! Zwarte chocolade met verschillende percentages cacao, met zeezout of met kleine stukjes cacao. Eén voor één een echte streling voor de tong en smaakpapillen!

Over de middag gaan we heerlijk lunchen naast de rum distillery en krijgen we kip en vis te eten samen met groenten en rijst/pasta. De keuze qua vlees is hier zeer beperkt wat zijn voor- en nadelen heeft. Je hoeft niet lang te kiezen in de supermarkt of op de menukaart. Geleidelijk aan krijg je toch ook wel eens zin in een lekkere steak of chipolataworstje. Maar in Prickly Bay is er een slager die er net zo over dacht en al dat lekkers te koop heeft 🙂 Dus aten we vorige week lekkere cordon bleus en zelfs americain natuur met een klein beetje peper en zout op onze bookes. Mmmmmmm, wat smaakte dat na 7 maanden onthouding! Luna vond dat de slager ook preparé moest leren maken want daar had ze nu ook wel heeeeel veeeeeel zin in! Ik kon ze geen ongelijk geven 🙂

Alvorens het volgende eiland dat deel uitmaakt van Grenada op te zoeken, gaan we nog snorkelen in één van de vele baaien, doen we boodschappen en brengen we nog een namiddag op het strand door. Goudgeel zand, turkoois blauw water, een stralende zon en kinderen die hun hartje ophalen met het opduiken van schelpjes terwijl de mama van
een boekje geniet. En tegen zonsondergang in onze bikini/zwembroek een aperitiefje op de boot! Meer moet dat niet zijn. De volgende dag wilden we nog wat meer snorkelen maar waren de weergoden ons niet gunstig gezind. Grijze wolken, een beetje regen en harde wind vormen niet de ideale mix om te snorkelen. Dus zeilen we ineens door tot Carriacou. Eens achter Grenada uit begint te wind nog wat aan te trekken en vooral de golven groter te worden. Aangezien we heel scherp aan de wind moeten zeilen zorgt dat ervoor dat we de zeilen serieus moeten reven en dat er geregeld golven over het dek en de buiskap vliegen. Echt comfortabel zeilen is het niet maar de kinderen vinden het wel fun om te zien hoe papa af en toe wegduikt om een golf te ontwijken of dan toch net te laat is en lijkt alsof hij net onder de douche uit komt. We gaan goed vooruit (7 à 8 knopen) en komen onderweg zelfs in de buurt van een actieve onderwatervulkaan. Behalve dat de golven nog net iets heftiger werden tussen de actieve vulkaan en de Big Rock, hebben we er voor de rest gelukkig niets van gemerkt.We ankeren in Tyrrel Bay en maken een verkennend wandelingetje op het strand en ’s avonds eten we lekker op de boot. Het hoogtepunt in Carriacou blijkt toch wel carnaval te zijn op ma 8 en di 9 februari dus dat mogen we zeker niet missen. Op zondag gaan we dan ook richting
Hillsborough, waar het hele feestgebeuren zal plaatsvinden. Onderweg gaan we nog even ankeren voor Sandy Island om te snorkelen en we komen in een heus aquarium terecht. Super mooi! Nadien varen we door naar ‘the place to be’. Gedurende het ganse weekend zijn er al serieuze voorbereidingen aan de gang en maandagmorgen om 4 uur ’s ochtends barst het feest los. Het lijkt toch net iets anders te zijn dan bij ons. ’s Morgens beschilderen de feestvierders zich met fluo geel groene verf of zijn ze volledig ingesmeerd met motorolie en hebben ze kettingen en vikinghoeden aan. Er wordt volop gedanst en gedronken. Waarschijnlijk een herdenking aan de bevrijding van de slavernij. We doen eventjes mee maar na een kwartiertje houden we het voor bekeken en gaan we terug naar de boot. Luna wou zich wel wat beschilderen met gele verf en ook mama kreeg een paar strepen in haar gezicht. Mauro vond het allemaal ok zolang ze hem met rust lieten qua verf en olie en veilig vanop de schouders van papa kon toekijken. In de namiddag gaan we samen met nog wat andere boten naar de Parade kijken en die is echt wel de moeite maar komt met grote vertraging en chaotisch op gang. Zalig om in de hitte naar een carnavalsstoet te kijken. Het is één en al kleurenpracht en de exotisch schaars geklede vrouwen met veren zijn ook hier van de partij, in alle maten en vormen J Er wordt vooral veel met de billen geschud en de opzwepende muziek zorgt ervoor dat het heel moeilijk is om zelf stil te blijven staan. Een heuse belevenis waar zowel jong als oud van genoot. Tot ’s avonds laat gaat het feestgedreun nog door. Op onze slecht geïsoleerde boten en met wind die van het land komt (en dus uit de richting van de muziek) wil dit zeggen mee genieten tot de lokale party-animals hun bed gaan opzoeken.
De volgende morgen gaan we uitklaren en gaan op de markt nog wat groenten en fruit kopen. Tegen de middag halen we ons anker op om het vervolgens in een paradijselijke omgeving terug te laten zakken. Petit Saint Vincente; een privé-eiland omgeven door een (koraal)rif waar jachten mogen ankeren en welkom zijn op een beperkt stukje strand en de beach bar. Er staat nogal veel wind om te snorkelen maar het zalig warm turkooise water en witte zandstrand zorgen ervoor dat we echt het gevoel hebben in de Caraïben te zijn. We blijven op het strand hangen tot de zon onder is!

Ondertussen zijn we via Petit Martinique in Union Island aanbeland, één van de eilanden van Saint Vincent en de Grenadines. Naar het schijnt één van de mooiste stukjes van de Caraïben. Vele eilanden met riffen erom heen en ver van de bewoonde wereld (en dus ook van internet). We hopen veel schildpadden, vissen en ander moois te zien!

One thought on “Genieten in Grenada

  1. na dit verhaal houd je ons niet meer tegen
    we komen er aan …

Comments are closed.