En nu in Saint Martin …

Saint Martin, onze tussenstop naar de Britse Maagdeneilanden (BVI’s) en de plaats om onze laatste voorraad in te slaan voor de oversteek, blijkt uiteindelijk onze laatste stop te zijn voor de oversteek naar de Azoren.
We bleven te lang hangen en het weer was de laatste week niet echt fantastisch! Nog steeds heerlijk warm maar wel veel regen. Dus besloten we in Sint Maarten te blijven. De BVI’s zullen dus op onze bucket list blijven staan.
En met wat waren we dan zoal bezig?
Onder andere met het voorbereiden van de boot (en onszelf) voor de oversteek.
Dit betekent niet alleen voorraad inslaan om te kunnen eten maar ook de boot grondig controleren (zeilen, verstaging, motor, verlichting, vijzen en moeren aandraaien, splitpennen nakijken …) en hiervoor moet onder andere in de mast gegaan worden. Aangezien ik dit tot nog toe nog steeds niet gedaan had en ik de boot ook wel eens vanuit een ander perspectief wou zien, besloot ik de mast in te gaan. Best wel eng om voor anker naar het topje van de boot te klimmen, vooral omdat je je niet echt goed kan vasthouden en niet zomaar alles kan vastgrijpen daarboven. Gelukkig doe je dit wel met een klimgordel om en staat Joris mij beneden te zekeren 🙂 Net voorbij de tweede zaling, hou ik het voor bekeken. Zo’n goede 16 m is het goed geweest en keer ik terug. Blij dat ik terug met mijn voeten op het dek sta! Verder moet ook de motor gecheckt worden en de olie ververst. In het grootzeil moeten er hier en daar een paar steken terug verstevigd worden.
En natuurlijk moet ook het weer bekeken worden. Niet één dag op voorhand maar een 2- tal weken op voorhand moeten de weersystemen opgevolgd worden en bekeken worden om vervolgens naderhand met routeringprogramma’s op de computer de meest optimale zeilroute te bekijken. Een tijdrovende bezigheid maar een must! Eens we vertrokken zijn zullen de weerkaarten ook minstens 1 keer per dag via satteliettelefoon binnengehaald moeten worden om depressies of windstiltes op te kunnen volgen en te vermijden.
Ook de SSB radio werd nog eens uitgetest. Dit is een korte golfradio waarmee we onderweg met andere boten kunnen communiceren. Dan spreken we elke dag een vast tijdstip af om contact te hebben en onze posities door te geven en kort te overlopen hoe de afgelopen 24 uur zijn verlopen. Tijdens de oversteek naar Suriname bleek dit een leuk babbelmomentje te zijn waar zelfs de kinderen naar uitkeken.
Op die manier wisten we wie de beste wind had, wie een vis had weten te vangen of wie een oplossing hadden moeten zoeken omdat er dingen stuk waren gegaan aan boord.
Maar tussendoor was er natuurlijk ook nog tijd om te genieten van onze laatste weken in de Caraïben. We zagen schildpadden en mooie visjes in de baai van Marigot, bezochten Philipsburg en Simpson Bay. En natuurlijk gingen we ook een glaasje drinken tijdens happy hour in de alombekende bar bij de zeilers Lagoonies. We leerden ook nog een aantal nieuwe boten kennen die al dan niet terugkeren richting Europa. Zo leerden we de Thorang La kennen, een Nederlandse boot met Ingrid en Rinus aan boord, die ook via de Azoren terugkeert naar Nederland en zot zijn van Luna en Mauro. En ook de Zensation, een Belgische boot die de wereld plant rond te zeilen over een tijdsbestek van 5 jaar. Grappig genoeg stond hun boot blijkbaar ook op de kant in Antwerpen en hebben we dus zonder het van elkaar te weten samen geklust ter voorbereiding van. Daarbovenop blijkt Cindy ook nog kleuterleidster geweest te zijn in het Stedelijk Onderwijs van Antwerpen. Zo zie je maar hoe klein de wereld is hé!
In de baai van Grand Case lagen we ook zalig voor anker en konden we heerlijk snorkelen in de buurt van een grote uitstekende rots. Al was de aankomst niet zo rustig. Een bewolkte hemel en een beetje wind dus niets aan de hand. Maar net toen we de baai in draaiden, kwam er een gordijn van regen op ons af. De baai verdween uit het zicht en we zagen nog amper 50 m voor ons uit. De wind trok plots aan met windstoten tot 48 knopen. Gelukkig hadden we geen zeilen uitstaan! Na eventjes was de squall voorbij en konden we in de gietende regen ons anker laten vallen. Ook de volgende dag kwamen Joris, Ingrid, de kids en ikzelf in een regenvlaag terecht, al was het deze keer met de dinghy. We hadden net gesnorkeld en heel veel moois gezien onder water, ook al was het zonnetje niet van de partij. Drie pijlinktvisjes bleken even nieuwsgierig te zijn als wij en kwamen naar ons toe. Een murene had zich in hersenkoraal gewurmd. Verder zagen we heel veel mooi koraal, generaalvisjes, doktersvisjes, koraalvlinders, papegaaivissen, een koffervisje, eekhoornvisjes, … en een grote onderwaterrots met een muur vol vis! Net als zwemmen in een grote visbokaal! Het blijft telkens opnieuw geweldig. Op de terugweg naar de boot werden we schoongespoeld met zoet water dat met bakken uit de hemel viel. We hielden onze snorkel aan om de kletterende regen uit ons gezicht te houden. Een grappig zicht! Op de boot namen we een lekker warme douche, maakten we een heerlijke Brusselse wafel warm in de oven en keken onder een dekentje gezellig met z’n vieren naar een film. Dit zijn dus óók de Caraïben 🙂 ’s Avonds gingen we gezellig met een heleboel boten eten in een lokaal restaurantje!
En ondertussen zijn we wel met heel wat boten, vooral Nederlanders.
We borrelden elke avond op een andere boot waarbij er dan zo’n 6-tal dinghy’s achter de boot hingen. Heel knus en gezellig!
Ondertussen liggen we terug in Marigot Bay en zijn we de laatste voorbereidingen aan het treffen om zaterdag 7 mei aan de oversteek richting Azoren te vertrekken (ongeveer 2500 mijl afhankelijk van de wind), zonder tussenstop in Bermuda samen met een aantal andere boten (September Blue, Thorang La, Lovis, Morning Glory). Benieuwd wie er eerst zal aankomen. Wij rekenen op zo’n 3 weken maar hopen er natuurlijk iets sneller te zijn. We zullen proberen via satellietelefoon regelmatig onze positie en eventueel een kort verslagje te posten op de website. Goede wind (niet te veel) en veel dolfijnen en walvissen zien zijn onze wensen. Hopelijk worden ze ingewilligd!
We houden jullie op de hoogte!

2 thoughts on “En nu in Saint Martin …

  1. Goede vaart
    We duimen natuurlijk voor een behouden vaart .
    Zelf staan we wel aan wal en gaan deze middag voor moederkesdag naar Chico eten.
    Opa met 4 vrouwen want Ian is nog niet terug vanuit Equador .
    Veel dikke kussen vanuit Montana.

    VaMoe

  2. Beste Joris en Dominique,

    Excuus voor het plaatsen van dit bericht op deze plek, we konden geen andere plek vinden of email adres achterhalen. Met veel plezier volgen we nu een klein tijdje jullie site, wat een prachtige reis! Ook wij zijn ons aan het voorbereiden om te gaan vertrekken samen met onze 2 kinderen (3 en 5 jaar oud). In het kader van deze voorbereidingen hebben wij een aantal vragen aan jullie, is het mogelijk om via email met jullie te communiceren? Of op een andere manier/plek op de website?

    Alvast veel dank en goede terugreis verder!

    Jesse en Caren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Website