De overtocht van Marokko naar de Canarische eilanden: een tocht met pit! 21/10/2015

Zo’n 500 mijl hebben we voor de boeg, eer we in Lanzarote zullen zijn.

De haven van Rabat uitgeraken blijkt niet vanzelfsprekend. Door, ver op de oceaan overgewaaide depressies, blijkt er te veel deining te zijn. Hierdoor zijn er te veel brekende en snel opeenvolgende golven die de smalle trechter van de haveningang van Rabat binnenstromen. Als die een hoogte van verschillende meters bereiken, wil je daar niet met je bootje door moeten varen. Dus blijven we nog een dagje liggen en kunnen we op ons gemak de nodige voorbereidingen treffen voor onze oversteek. Dit betekent nog eens een nachtje goed slapen, een uitgebreide douche nemen, spaghettisaus maken, zien dat er voldoende snelle snacks op een makkelijk bereikbare plaats liggen, zien dat alles wat kan vallen, rollen en schudden min of meer in een kast is opgeborgen of vast ligt, nog wat school doen met Luna, …
En dan is het eindelijk zo ver. Nadat de passen zijn afgestempeld en de dieseltank is opgevuld kunnen we vertrekken.
Al snel blijkt dat de voorspelde 7 knopen wind, eerder 17 knopen blijken te zijn. We kunnen de zeilen hijsen en gaan tegen een goed tempo vooruit. Er is wel wat deining en de boot beweegt wel wat. Niemand voelt zich super lekker na 14 dagen volledig stil te hebben gelegen maar we zijn blij dat we goed opschieten. Tegen de avond begint het schudden toch zijn tol te eisen wanneer de kapitein ettelijke malen beneden- en bovendeks is moeten gaan. Zonde van die lekkere broccolitaart!

Voor één keer worden er geen tanden gepoetst bij het slapengaan! Ook ’s nachts kunnen we goed doorgaan op zeil en zie ik, tijdens mijn wacht, de befaamde moskee van Casa Blanca, verlicht langs de kust, schitteren onder een prachtige sterrenhemel. Tegen de morgen valt de wind weg en gaan we op motor verder. Uiteindelijk voor de rest van de dag aangezien er niet echt veel wind komt opzetten. We brengen de dag door met proberen dutten, uno spelen met de kids, af en toe iets eten, … Tegen een uur of vijf in de namiddag trekt de wind aan en kunnen we terug zeilen maar tegen de vroege morgen van dag 3 passeert er een front met iets meer wind dan voorspeld. De deining komt uit één richting, de golven uit de tegenovergestelde richting en we hebben de wind voorop. Met de motor aan beuken we in op de golven. We lijken in een wasmachine te zitten waarbij we slechts 2 knopen vooruit gaan met pieken tot 29 knopen op de windmeter (een goeie 6 bft).

Aangezien we allebei vrij uitgeput zijn na 2 nachten doorzeilen, niemand zich echt goed voelt en we geen zin hebben om nog 12 uur in deze soep verder te varen, beslissen we een tussenstop te maken in Marokko. We varen richting Essaouira. Tegen 17u30 komen we aan in de vissershaven en kunnen we ons aan een ‘lang vergane glorie jacht dat waarschijnlijk nooit meer uitvaart’ vastmaken. Er wordt langs alle kanten gerukt aan de boot maar we zijn blij even niet meer te waggelen. We verkennen het mooie stadje, gaan iets eten en nemen een zalig verfrissende douche op de boot. Alleen blijkt de deining vanuit de zee en de voorbij varende vissersbootjes zo hard dat onze middenklamp letterlijk werd afgerukt. Ook de diepte van de haven lijkt tijdens laag water nipt voldoende voor de diepgang van onze boot. Om geen verdere risico’s te nemen, slapen we een aantal uurtjes op de boot en zetten we de wekker om 3u ’s nachts om ruim voor het volgende laag water de haven buiten te varen en voor anker verder te slapen. Na een deugddoend ontbijt voor anker, zetten we onze tocht richting Canarische eilanden voort. De wind laat het afweten en we varen veel op motor maar wachten op goede wind heeft geen zin aangezien die er bijna nooit is. Nu weten we waarom vele jachten Marokko laten voor wat het is en vanuit Portugal ineens de goede wind oppikken om over te steken richting Madeira of Lanzarote. Na nog een 3 dagen en 2 nachten te hebben doorgevaren, spijtig genoeg vooral op motor, beginnen we in een zekere routine te komen. Eens we aan Lanzarote zijn, zetten we zelfs de motor nog amper bij om te genieten van het uitzicht. De meisjes doen nog even school terwijl de jongens nog snel een vis proberen te vangen. Jammer genoeg zonder resultaat. We moeten bij aankomst in de plaatselijke supermarkt op zoek naar vlees voor bij onze aardappelen en prinsessenboontjes 🙂

Benieuwd wat de volgende oversteek naar Kaap Verdië zal brengen maar eerst een paar weken genieten op en rond de Canarische eilanden. Dat hebben we dubbel en dik verdiend!