De laatste dagen van ons avontuur….

De laatste week van ons avontuur is ingegaan. Een zeer bizar gevoel. We hebben voor de laatste keer geankerd in Newtown op Isle of Wight. De dinghy hebben we daar waarschijnlijk ook voor de laatste keer gebruikt om naar de zeehondjes te gaan kijken die op de rand van de rivierbedding lagen. Geweldig! Voorlopig ligt de dinghy nog opgeblazen op ons voordek!

Zwemmen zit er ook niet meer in (voorlopig althans hopen we). Het zeewater is hier net iets te koud 🙂 na de Caraïben. Zelfs in de Azoren zijn we het zeewater niet meer ingegaan. Hopelijk valt dat in Blankenberge beter mee 😉

Waar zijn jullie nu nog, hoor ik jullie denken. Wel, vanuit de Azoren staken we over naar de Scilly Islands. Een eilandengroep ten westen van Engeland met een zogenaamd ‘subtropisch’ klimaat door de warme golfstroom. Heel verzorgde typisch Engelse eilanden met een prachtige natuur en een rustgevende uitstraling. Mooie baaien om te ankeren, fijn om te wandelen, leuke strandjes en verzorgde supermarkten met een zeer gevarieerd aanbod tegen zeer democratische prijzen. De aardbeien waren overheerlijk! Ze smaakten echt naar aardbeien 🙂
We gingen er wandelen en genoten nog even van het mooie weer! Al hadden we ook één dag stevige wind en hevige regen.
Vanuit de Scillies zetten we koers richting Falmouth, een stad in Zuidwest Engeland. We gingen er in de haven liggen om even bij te tanken qua elektriciteit en water en ook een waske te doen. We bleven minder lang hangen dan verwacht want de wind zou de dagen erna wegvallen dus bleef het beperkt tot het kuieren door de gezellige winkelstraatjes. Om toch nog een beetje cultuur op te snuiven, bezochten we de volgende morgen nog het maritiem museum met boeiende vikingententoonstelling om tegen de middag de trossen los te gooien. Uiteindelijk bleek Salcombe onze eindbestemming van de dag te zijn. Na goede wind en stroming kwamen we tegen het schemeren aan. Het aanlopen op de rivier bleek nog heel spannend te zijn omwille van diepgang en kabbelende golven. Wel heel mooi om tussen de kliffen en rivier op te varen. We wilden ankeren maar kozen uiteindelijk toch voor een meerboei. Met prachtig uitzicht op terrasjes en na een lekker glaasje wijn, kropen we voldaan onder de wol. De volgende morgen konden we het mooie dorp aanschouwen vanuit de kuip. Het leek wel alsof we in ‘Het Zoute’ van Zuidwest Engeland waren beland. Chique restaurantjes en boutiques, mooie buitenverblijven en restaurantjes. Alles was er in het teken van zeilen. We maakten een heerlijke wandeling die langs de rivierbedding heen liep en lunchten ’s middags aan boord in de kuip met een zalig zonnetje op onze snoet. De volgende morgen vertrokken we in de mist maar na een paar uurtjes bleek deze volledig opgeklaard. Onderweg werden we twee keer geëntertaint door dolfijnen. Was zalig om deze nog eens met de boeg van de boot te zien spelen. Eens de stroming mee begon te zitten, gingen we goed snel. Tegen de avond kwamen we een stukje hevig kabbelend water tegen (een zogenaamde ‘race’). Met de stroming erbij haalden we dan ook 8 à 9 knopen en konden we net voor het donker ons anker uitgooien in Swanage, een typisch Engels stadje met strand en mooie kliffen en rotsen (Old Harry’s Rocks). Om toch ook eens een ander transportmiddel te gebruiken en al wat terug te wennen aan het leven op land, namen we een dubbeldekbus richting Poole. We reden tussen de velden, langs de ruïnes van een kasteel en kwamen uiteindelijk in de tweede grootste natuurlijke haven aan, Poole. We picknickten langs de kade, bezochten Poole museum, liepen het historisch stadscentrumpje door en keerden tegen 16.30u terug met de bus. Spitsuur, zo bleek dus werden we al ineens terug herinnerd aan de dagelijkse files die ons te wachten staan! Toen dachten we efkes ‘Hoe lang doen we erover om terug richting Caraïben te varen?’ 🙂
Gelukkig bleek de file beperkter te zijn dan onze Belgische versie en kwamen we uiteindelijk toch vrij snel terug in Swanage aan. Nog even dezelfde lekkere supermarkt als op de Scillies binnengedoken en dan richting boot!
Onze volgende stop was Isle of Wight. Omdat we niet onmiddellijk naar Cowes wilden, lagen we twee dagen in Newtown. Een natuurreservaat waarvan delen droog komen te liggen tijdens laagwater. Het werd dus nog spannend qua diepte. De eerste dag gingen we aan een meerboei liggen om alles rustig te bekijken. Het bleef 2.5m diep dus geen probleem. De volgende dag dan maar ankeren. Het was een stukje ongerepte natuur waar we midden in lagen. Mooi en zalig rustig! De tweede dag zagen we zelfs zeehonden die uit het water op de rivierbedding gingen liggen. Eén van de zeehonden bleek zelfs nog vrij jong te zijn! De kinderen vinden het geweldig en ook mama en papa zijn enthousiast. Met de dinghy gaan we dichterbij om een kijkje te nemen. Zonder de dieren te storen natuurlijk. Motor uit en met de stroming mee drijven voorbij de oever waar de cutties liggen. Super leuk!

Maar dan is het 9 juli. Een dag waar Luna en Mauro heel hard naar hebben uitgekeken. Bauke en nonkel Egbert stappen in Cowes op om een aantal dagen mee te zeilen. Dus zetten we na het ontbijt koers richting Cowes. De Solent blijkt op zaterdag een heksenketel te zijn van boten. Motorboten, zeilboten, wedstrijdboten, ferries, vrachtschepen… Alles vaart kris kras door elkaar! Tegen de middag liggen we veilig en wel in de haven. Tegen de avond komen Bauke en Egbert met de fast ferry aan en gaan we ’s avonds gezellig met z’n allen eten. Een blij weerzien!
Op zondag gaan we met de auto het eiland verkennen. ’s Morgens kunnen de kinderen hun energie kwijt in het trampolinepark. Een uurtje springen in een grote hal met alleen maar… trampolines ! Mauro ziet eruit alsof hij een douche heeft genomen met z’n kleren aan maar vindt het geweldig. Ook Bauke en Luna kunnen er geen genoeg van krijgen. Nadien lunchen we met zicht op het strand van Sandown, rijden we door naar Newport en vervolgen we onze weg via de kust naar de fameuze Needle-rotsen om vervolgens terug te keren naar Cowes Marina. Maandagmorgen staan we vroeg op en tegen 9u vertrekken we richting Brighton. Hevige wind, 25 tot 30 knopen met pieken tot 34. Een ware vuurdoop voor Bauke. Gelukkig niet te veel golven. Samen met de goede stroming gaan we snel vooruit. We halen een gemiddelde van 7 knopen en zien op een gegeven moment zelfs 10,5 knopen verschijnen. Op 7,5 uur tijd legden we 52 mijl af! De aanloop naar de haven blijkt nog wel spannend want er blijken toch wel serieuze golven te zijn die zelfs helemaal over de dijk splashen. Na een sluis door te varen, liggen we tegen 16.30u in de binnenhaven van Brighton. Nu een aperitiefje want dat hebben we wel verdiend!

Morgen Brighton verkennen en daarna via de Franse kust richting Blankenberge! En wie weet tot zaterdag op het staketsel of aan de steiger 😉 Tot binnenkort!

3 thoughts on “De laatste dagen van ons avontuur….

  1. En of we op jullie staan te wachten! Vanaf 13. h aan de kade van Blankenberge staan, en de meeuwen zullen schreeuwen zoals in het liedje, maar dat zijn dan de Antwerpse kaaien, en Antwerpse meeuwen. Die van Blankenberge zijn schreeuwers, en aanvallers en kakkers, heel het terras vol na elke kuis. Maar zaterdag zullen we een partytent voorzien om die kakkers te foppen. We kijken er naar uit. Moe

  2. Ondertussen zijn jullie in Blankenberge aangekomen en wensen wij jullie na deze fantastische reis met vele verhalen een van harte welkom terug.
    Groetjes Annick & Erik

  3. Als je wat bekomen bent van de eerste fatsoenlijke steak met frieten in een jaar zien we je graag terug in de squashbox. Tot een van de dagen!

Comments are closed.