De Grenadines. Een stukje aards paradijs zoals in de boekjes.

De Grenadines, een aantal kleine eilandjes in de Caraïben, die tot de verbeelding spreken. Palmbomen, witte zandstranden, turkoois blauw water en koraalriffen om te snorkelen. Moet ik nog verder gaan? De droombestemming van menig mens! En daar zijnwe momenteel met de boot aan het rondzeilen 🙂

We zeilen van de ene naar de andere baai en van het ene eiland naar het andere. Havens zijn hier niet meer aan de orde en dus liggen we altijd voor anker. Naar de kant gaan doen we met de dinghy (bijbootje).
Tobago Cays is één van onze favorieten en blijkt bij de meeste zeilers een topper te zijn. De ‘horseshoe reef’ is een koraalrif in de vorm van een paardehoef met een paar kleine eilandjes. Het snorkelen is er gewoon fantastisch. Tijdens het binnenvaren zagen we al een schilpdad onder de boot duiken. We zagen er vele felgekleurde koraalvisjes, vlindervissen, papegaaivissen, ballonvissen, koffervissen, verschillende soorten pijlstaartroggen en last but not least zeeschildpadden. Tijdens het snorkelen zwommen de schildpadden gewoon onder ons door en kwamen vlak naast ons aan het wateroppervlak om adem te happen. Ze zwommen net niet langzaam genoeg om een deftige selfie mee te nemen 🙂 Een ervaring die in ons geheugen is gegrifd en die onvergetelijk is voor de kinderen! Onbeschrijfelijk wat er dan door je heen gaat.
Luna en Mauro genoten met volle teugen van het gezelschap boven en onder water!
Want ondertussen komen we steeds dezelfde boten met en zonder kinderen tegen waar we geregeld mee afspreken om samen dingen te doen. De kinderen genieten ervan om samen op het strand te zwemmen, te snorkelen of een zandkasteel te bouwen. We hebben ook al een paar keer heerlijk gebarbecued op het strand en genoten van een glaske rumpunch bij zonsondergang.
De Caraïben blijkt ook een uitstekende plek om yoga te doen. ’s Morgens op het strand onder een palmboom met zicht op de boten die voor anker liggen. Al stretchend genieten!👙😋 Met een lerares die zelf reeds 30 jaar yoga doet en die we telkens opnieuw weer in de verschillende baaien tegen het lijf lopen.
Verder doen we ’s morgens als we opstaan onze bikini aan en ’s avonds onze bikini terug uit om te douchen. En tussen door doen we ook al eens een short en t-shirt aan om naar de markt te gaan, iets te gaan eten of op verkenning te gaan op het eiland. Een kleine berg beklimmen bij 35 graden wordt meestal beloond met een adembenemend uitzicht over de baai! En adembenemend is het ook wanneer de kitesurfers tussen de zeilboten die voor anker liggen door manoeuvreren. Gelukkig bleef er niemand in de mast of windvaan hangen. Spectaculair was het in ieder geval! En ook onze visvangst tijdens ons zeiltochtje van Union Island naar Tobago Cays kan op zijn minst spectaculair genoemd worden: 3 barracuda’s en 1 tonijn tijdens een tocht van een paar uur. De vijfde vis wist zich al springend van de haak te bevrijden. De wind zorgde ervoor dat we een kleine omweg dienden te maken en wat moesten opkruisen maar we werden er ruimschoots voor beloond. Met een heerlijke BBQ op het strand van de Tobago Cays als gevolg… Later las ik dat jonge barracuda’s meestal in scholen van enkele duizenden vissen leven. Waarschijnlijk hadden we het geluk van door zo’n school te varen. Joris kon in ieder geval amper volgen met het schoonmaken van de vis. En de eerste stuurvrouw mocht ondertussen met de hulp van haar matroosjes telkens overstag gaan! Leuk, leuk, leuk! In Mayreau strekten we nog eens de beentjes en wandelden we naar de baai aan de overkant van het eiland. Het eiland op zich is maar een paar kilometer breed en lang dus waren we snel aan de volgende baai al zorgden de zon en de steile helling wel voor enige vertraging. Dit werd allemaal goedgemaakt door de verse langoesten die ze aan de boot kwamen verkopen 😉 We kochten te veel van die lekkere ‘lobster’ en werden bijgevolg verplicht om 2 dagen na elkaar ‘lobster’ te eten. En erg dat we dat vonden 🙂
Om de korte oversteken van het ene eiland naar het andere extra spannend te maken, besloten we met vier boten een Duits-Nederlands-Belgische regatta te houden. Een Warrior 40 (September Blue) een Bavaria 40 (Traumtänser) een Dehler 34 in race-uitvoering (That’slife) en onze Contest 41. We stonden net te laat aan de boei en ons grootzeil blokkeerde op moment van vertrek maar al snel kregen we wind in de zeilen en gingen we goed vooruit. De September Blue vertrekt als eerste in volle vaart. De vier boten voeren hoog aan de wind. Voor ons was het de eerste keer om aan een zogenaamde zeilwedstrijd deel te nemen. Onze extra grote genua diende gereefd te worden waardoor we luttele minuten verloren en werden ingehaald door de Bavaria met een perfect gesneden, volledig uitgerolde fok. De adrenaline stroomt door onze aderen en ook de kinderen vinden het spannend! De wind trekt geregeld stevig aan (meer dan 25 knopen) maar we slagen er toch niet meer in September Blue of Traumtänser in te halen. Als we bijna in de volgende baai zijn, verminderd de wind en kunnen we de genua terug volledig uitrollen waardoor we zienderogen sneller gaan en September Blue bijbenen. We gaan echter te laat overstag waardoor we uiteindelijk na September Blue en Traumtänser de baai binnenvaren. Het was een super ervaring en om dit te vieren gaan we ’s avonds met z’n allen nog gezellig iets drinken en eten in de aangename baai van Bequia. Ook in Bequia gaan we te voet op verkenning en komen we na eventjes wandelen in een andere baai (Friendship Bay) terecht met een strandje met vrij hoge golven. Papa en de kids amuseren zich in de branding en Mauro leert in de golven te duiken. Fun, fun, fun!
Op het eiland Bequia wordt er nog op een traditionele manier op walvissen gejaagd met kleine zeilbootjes. Er is een quota van maximaal 4 per jaar maar meestal wordt dit niet gehaald en sommige jaren wordt er geen enkele walvis gevangen. De walvissen worden met harpoenen gevangen en doodgemaakt maar niet zelden trekt de walvis de bootjes tientallen mijlen verder of wordt een bootje onder getrokkendoor zo’n kolossaal beest. Er rest de vissers dan niets anders dan de touwen door te snijden. De walvissen worden gevangen om op te eten. Het vlees wordt versneden en voor de rest wordt elk klein beetje vet, elke tand of bot gebruikt, verwerkt of verkocht. Niets gaat verloren, werd ons verteld.
In Friendship Bay kon Joris zo’n whaling bootje van dichtbij bekijken, toen er zo’n bootje op de golven omsloeg en alle hulp welkom was om het loodzware houten bootje terug op de kant te krijgen.
De aangename baai met strand, beach bar en diverse restaurantjes zorgden ervoor dat we verschillende dagen bleven hangen in Bequia.
Ondertussen voeren we verder naar Saint Vincent, waar we een andere parel vonden om te ankeren. Blue Lagoon, de naam alleen al. Al was het nog wel spannend om binnen te varen. De lagoon is omgeven door een rif en er is slechts een hele smalle doorgang om binnen te komen met beperkte diepgang. 1,80 m bij laag water en slechts zo’n 2,30 m bij hoog water. Gelukkig kregen we assistentie van de September Blue en Traumtänser. Ze liggen minder diep en gingen ons voor. Zo’n 2,10 m hadden ze afgelezen op hun dieptemeter. Bij binnenkomst ging Elmar ook met snorkel het water in en zag dat het goed was. Onder onze kiel was zand en ook nog een 10-tal cm alvorens we de bodem zouden raken!
Another mission completed! Logboek inschrijven, motor op de dinghy en dan is er bij zonsondergang ‘rumpunch’ op een terraske aan de kant…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Website