Camaret-Sur-Mer 01/08/2015

Na een 2-tal dagen in Guernsey te hebben vertoefd, hielden we het voor bekeken. Het weer zou er de komende dagen niet op verbeteren en als we dan aan wal dienden te blijven deden we dit liever aan de Franse kust. Guernsey hadden we immers een 10- tal jaar geleden al bezocht (weliswaar zonder kinderen).

We gingen nog een namiddag voor anker in een mooi baaitje (Saints Bay aan de zuidkust van het eiland) waar we een wandeling deden met subliem zicht maar de nacht werd verschrikkelijk. De boot wiebelde naar alle kanten en onze reuze ‘rocking cradle’ voelde uiterst oncomfortabel aan. Na een korte nacht, haalden we om 6 u het anker op om aan onze dagtrip te beginnen. De wind zat goed maar de regen viel met bakken uit de lucht. Gelukkig deed de prachtige omgeving van Lézardrieux ons snel alles vergeten en maakte Luna al snel een vriendinnetje op de steiger.  Haar geluk kon niet op na 3 weken geheelonthouding 🙂 ook al sprak Jeanne enkel Frans. Ook Mauro kon zijn hartje ophalen en ving er naar hartelust garnaaltjes, kleine visjes en zelfs een reuze spinnenkrab!

Ondertussen vloog de regen en de wind ons om de oren waardoor we een aantal dagen vastzaten en konden genieten van de bretoense landelijke schoonheid en lekkernijen. We zochten mooie schelpen als het laag water was, aten lekkere bretoense galetten, bezochten een authentiek havenstadje en glasblazerij waar Luna ogen te kort had om alles te kunnen zien en volgen, deden de was (dat hoort er ook bij), … Wanneer we uiteindelijk Lézardrieux konden verlaten, kwamen we terecht op een heuse kermisattractie met golven van 2 á 3 meter die door de aanhoudende westenwind konden opbouwen op de oceaan. Luna en Mauro vonden dit in eerste instantie nog leuker dan Plopsaland maar Mauro moest uiteindelijk toch forfait geven. Na 10 uur varen kunnen we eindelijk de zeilen strijken maar als de genua blokkeert en papa een paaldansact opvoert om de genua toch te kunnen oprollen, ligt Luna strijk van het lachen en komt ze niet meer bij. Eens de boot veilig en wel aan de steiger ligt, maken we homemade wortelpuree en sluiten we de dag af met een zalige warme douche. Happy we made it!

De volgende dag beslissen we een ‘rustdag’ in te lassen en gaan we op verkenning in de buurt van Trébeurden. En we hebben geluk. De jachthaven heeft een taxidienst die ons naar een schiereiland brengt op een paar kilometer van de haven, Ile Grande, waar je mooie, niet te lange wandelingen kan maken. ‘Niet te lang’ is zeker even belangrijk als ‘mooi’ aangezien onze kinderen nog niet echt geroutineerd zijn 😉! De zichten zijn adembenemend. Mauro geniet duidelijk en heeft oog voor detail en al het moois dat de natuur te bieden heeft (insecten, takken, bloemen, …). In de late namiddag wordt het voorstel van ‘pootje baden aan het strand’ warm onthaald door de kids. Eindelijk eens iets anders dan zeilen en wandelen. De emmertjes, schepjes en surfpakjes worden boven gehaald want er staat een frisse bries.

De dagen die volgen is er weinig wind en vertrekken we telkens ’s morgens vroeg (lees de haven uitvaren tegen 6 en 7u ’s morgens) om optimaal te kunnen genieten van de stroming. Het zonnetje is van de partij dus de zeilbroek gaat snel uit en ‘snoetje’ goed inwrijven met zonnecrème is de boodschap. De kids turen in het water op zoek naar dolfijnen, maken tekeningen in de kuip, nemen filmpjes op voor de vriendjes en helpen papa en mama met de fenders en de touwen eens we de haven aanlopen.

Ondertussen zij  we in Camaret-sur-Mer aangekomen. Een haven die we niet snel zullen vergeten en wel om verschillende redenen.

Ten eerste zullen we vanuit deze plek de oversteek van de Golf van Biskaje trotseren eens de weersvoorspellingen goed zijn en er zich niet te veel golven hebben kunnen opbouwen.

Ten tweede is Joris in de mast geklommen om het ankerlicht na te kijken dat niet meer leek te werken. De kinderen vonden dit geweldig en wilden dit ook wel eens proberen 🙂

Een ten derde heeft papa een duik genomen in de haven van Camaret-sur-Mer toen Luna op de steiger aan het rennen was en haar fototoestel plots uit haar handtasje viel. De knop was open gekomen en haar camera viel plof in het water en zonk naar de bodem. De handleiding zegt waterproof tot op 10m diepte. De dieptemeter van de boot gaf 9.6m aan. Super ‘dad’ heeft zijn wetsuit (surfpak), duikbril en flippers aangetrokken en wonder boven wonder Luna’s fototoestel uit het water kunnen opduiken. Mauro vond het verdwijnen van papa met  flippers in het water een geweldige truk! Luna was super gelukkig want wat zou haar peter anders wel niet gezegd hebben 🙂 !  Eén ding was zeker: ze hebben de coolste papa van de haven want welke papa klimt er op één en dezelfde dag in de mast en neemt er een duik naar de bodem? En de handleiding van het fototoestel klopt. De camera werkt nog perfect. Zelfs na een kwartier op de bodem te hebben gelegen.!